بادافره به قلم معصومه ابدالی
پارت نود و دوم :
و جانان... نه توانست رو بالا آورده و نگاهش کند، نه حتی دستانش را از پیشانی پایین انداخت؛ فقط بیش از پیش پلک بر هم فشرد و آبِ دهانی که از گلوی دردمند و سنگینش فرو راند، هامین قدری رو بالا گرفت و باز هم دستِ یاری سوی ناخودآگاهِ جانان دراز کرد تا به او بفهماند خواسته‌ی حقیقی‌اش چه بود، با لبخندی که محو از یک کنج لبانش را بازی داد و آرامشِ بیشتری را خرجِ مرهم بودن برای این زخمِ رنگِ نمک دیده ک
لطفا صبر کنید...
فرشته
0مثل همیشه فوق العاده... خیلی ممنونم بانو جان بابت این رمان جذاب و خاص و دلبر... قلمتان جاودان و درخشان که با رقصش دل می برد🙏🏻😘❤️